Η "Σαββατογεννημένη" ... Μαλβίνα Κάραλη

*Απόσπασμα από το βιβλίο "Σαββατογεννημένη" της αγαπημένης και αξέχαστης σε όλους μας Μαλβίνας....

ΠΛΑΓΙΟΜΕΤΩΠΙΚΗ
"Υπάρχει μια πάθηση που λέγεται στατικός έλεγχος. Στη Φυσική ορίζεται ως "εκτροπή σώματος που πέφτει ελεύθερο". Στον έρωτα, το λένε Εξομολόγηση. Υπάρχουν ερωτευμένοι που δεν γνώρισαν ποτέ τον ίλιγγο και τις σκοτοδίνες. Είναι αυτοί που χτυπήθηκαν πάνω στους έρωτές τους, σύμφωνα με το φυσικό νόμο της Πλάγιας Κρούσης. Αυτοί που, αν ποτέ επιχειρούσαν την Κάθετη Πτώση, θα χάνονταν στο βυθό. Ή θα ντρέπονταν που τους πήραν είδηση και μετά την αποκάλυψη θα έφευγαν. Γιατί οι άρρωστοι ερωτευμένοι, οι εκ γενετής απαρηγόρητοι, πιστεύουν πως όποιος αγαπάει ξέρει και να κρύβεται από τον παραλήπτη της αγάπης του.
Χιλιάδες εφευρήματα προκειμένου να κρυφτείς. Όπως το να ισχυρίζεσαι πως ονομάζοντας τον έρωτά σου, τον σχηματοποιείς, τον μεταμορφώνεις σε κάτι προβλέψιμο και αντιποιητικό… Πως κανείς δεν πρέπει να μάθει πόσο τον αγαπάς, γιατί μπορεί να σε τσακίσει ή να σε υποπτευτεί ή και να σου καταλογίσει πως θες να μετατρέψεις την ασάφεια σε δήλωση.
Έβρισκες οπλοστάσια, κουκλίτσα μου. "Οι έρωτές μας" έλεγες στα ψέματα, πίστεψέ με, "δεν πρέπει να πάσχουν υπό υπερβολική σιγουριά, αλλά από ευθραυστότητα"… Ισχυριζόσουν ακόμα πως τους έρωτές μας πρέπει να τους ζούμε στο σκοτάδι (αλλά τότε, πως θα μπορούσες να τον επιδεικνύεις και να επαίρεσαι;)
Όλα σου τα χρόνια, πλάγιες κρούσεις ανθρώπου που ντρέπεται τον έρωτα. Που τον φοβάσαι όσο η Κυβερνητική, γι’ αυτό και δίνει τον ορισμό: "Έρωτας: καταστροφή, απορρύθμιση ενός συστήματος από ένα άλλο".
…Όλο λόγια και πόσο με βλάπτεις, έρωτά μου, αφού από όταν σε ερωτεύτηκα, πηγαινοέρχομαι από την αναμονή στην απώλεια της δύναμής μου…
…Εξακολουθείς να τρέμεις μια ερωτική ομολογία – Κάθετη Πτώση. Φοβάσαι τον ίλιγγο. Μα τώρα, πιο πολύ από όλα φοβάσαι ένα αίσθημα αφημένο στη σιωπή…
…Αν δεν αντέχεις να το πεις και να μείνεις, σκέφτομαι τελευταία, μπορείς τουλάχιστον να το πεις και -όχι να φύγεις- να χαθείς… Ο άλλος πάντα ξέρει δραματουργικά από παρόμοιους ήρωες, θα καταλάβει. Πως αυτό που ζητάς, όταν χάνεσαι -και όχι όταν φεύγεις- είναι πάντα η εγκατάσταση…
…Δεν τα βγάζεις πέρα, κουκλίτσα μου. Παράτα τα. Αφού η Λογική τα ερωτικά και ντροπιασμένα δεν τα καταδέχεται. Δύο ειδών ζωές μπορείς να ζήσεις, και η μία, αυτή με τις αγάπες τις μετωπικές, είναι πιο κρύα κι απο το θάνατο. Πάνω από το νεκροκρέβατό σου θα ολολύζουν συντετριμμένοι φίλοι και θα ρωτάει ο ένας τον άλλο: "Μα πως το έπαθε; Από τι ερωτεύτηκε; Πέρυσι ακόμα ήταν καλά"…
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"Τα καλύτερα κείμενα της Μαλβίνας Κάραλη. Με διαφορά. Έχουν κάτι ρωμαλέο και αστραφτερό, αν και μιλούν για θέματα της καρδιάς και του θανάτου. Ο χρόνος τα αύξησε. Ανέδειξε το μεταλλικό ύφος τους, την πυκνή ευφυϊα τους. Μια υπέροχη τολμηρή γυναίκα. Ειδικά τα κείμενα της Νέας Υόρκης, τους μήνες της αρρώστιας, έχουν κάτι σπάνιο. Είναι μια λοξή συνομιλία με το θάνατο, γεμάτη δέος, οργή και κούραση. Είναι λαμπρά δοκίμια για τις περιπέτειες του έρωτα, την ελληνική κοινωνία με τους εξωφρενικούς χαρακτήρες της, τη σκέψη του θανάτου και τα διλήμματα της συνείδησης. Ταυτοχρόνως είναι το κρυπτικό ημερολόγιο ενός υπέροχου και μαύρου κοριτσιού, που έφυγε νωρίς." Από την έκδοση

Έκλεισαν για πάντα τα μαγευτικά βιολετί μάτια του Hollywood

Με τον θάνατο της Ελίζαμπεθ Τείλορ , έσπασε και ο τελευταίος συνδετικός κρίκος του καινούργιου με -αυτό που όλοι αποκαλούν- το "Old Hollywood" ...

Την Τετάρτη 27 Μαρτίου, «η τελευταία μεγάλη σταρ του Χόλιγουντ»  Ελίζαμπεθ Τέιλορ άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 79 ετών.

Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση του εκπροσώπου της, η ηθοποιός έπασχε από χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια.

Η διάσημη ηθοποιός είχε εισαχθεί πριν έξι εβδομάδες στο Ιατρικό Κέντρο Σίνταρς-Σινάι του Λος Άντζελες καθώς η κατάσταση της υγείας της είχε επιδεινωθεί. Αν και η κατάσταση της λίγες μέρες αργότερα είχε σταθεροποιηθεί και ενώ όλοι ήλπιζαν ότι θα επιστρέψει σπίτι της και πάλι δυνατή, δυστυχώς, αυτό δεν συνέβη ποτέ.

Η είδηση του θανάτου της Ελίζαμπεθ Τέιλορ δεν πέρασε απαρατήρητη από κανέναν. Σε μία χρονική περίοδο όπου ο μισός πλανήτης «βουλιάζει» στην κινούμενη άμμο της οικονομικής κρίσης και των πολέμων  και ο άλλος μισός πλήγεται από καταστροφικούς σεισμούς και από πυρηνικές απειλές, ο θάνατος αυτός έκανε για λίγα λεπττά τον χρόνο να σταματήσει.  Οι εικόνες που ήρθαν στο μυαλό μας ήταν εκείνες των ματιών της με το βιολετί χρώμα. Κάποιοι ίσως να  απαρίθμησαν όλους τους εραστές και τους γάμους της, κάποιοι ίσως να ανέσυραν στην μνήμη τους τα πολύτιμα διαμάντια της και τις τάσεις αυτοκαταστροφής της. Τέλος, ίσως  κάποιοι να θυμήθηκαν ότι η Λιζ ήταν εκείνη η οποία έβγαλε το AIDS από το περιθώριο.

Η Λιζ Τέιλορ γεννήθηκε στο Χάμπσεντ της Βρετανίας από Αμερικανούς γονείς και από πολύ μικρή ηλικία ξεκίνησε την καριέρα της στον κινηματογράφο. Συγκεκριμένα, η πρώτη της εμφάνιση σινεμά ήταν το 1943 με την ταινία «Σιωπηλός κατήγορος» ενώ καθ’όλη την διάρκεια της καριέρας της εμφανίστηκε σε περισσότερες από 50 ταινίες.
 

Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ είχε βραβευθεί στο παρελθόν  δύο φορές με Όσκαρ για τις ερμηνείες της στις ταινίες «Ζήσαμε στην αμαρτία» το 1961 και «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» το 1967. Το 1993, βραβεύθηκε με ένα σπέσιαλ Όσκαρ για την ανθρωπιστική της δράση στην έρευνα για το AIDS.

Είχε συνάψει γάμους με επτά άνδρες, ενώ από τους πιο διάσημους γάμους της ήταν εκείνος με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον,τον μεγάλο έρωτα της ζωής της με τον οποίο είχε παντρευτεί βέβαια δύο φορές. Οι δυο τους γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας «Κλεοπάτρα» το 1963.

Μπορεί η Ελίζαμπεθ Τέιλορ να πέθανε αλλά θα θυμόμαστε για πάντα το θυμωμένο στόμα της «Βιρτζίνια Γουλφ», το λευκό μαγιό του «Ξαφνικά Πέρυσι το Καλοκαίρι», το εκτόπισμα της «Κλεοπάτρας», το κόκκινο κραγιόν της «Λυσσασμένης γάτας» και  τα παθιασμένα φιλιά με τον Μοντγκόμερι Κλιφ στο «Μια θέση στον ήλιο».

Αντίο Λιζ ...